Morning Musume

“คะ?”



“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยใช่ไหม?”



“ค่ะ.....ตราบเท่าที่คุณหนูต้องการ ดิฉันจะอยู่ข้างๆคุณหนูตลอดไป”



“สัญญานะ.....สัญญาสิเซ็ตจัง”



“.....ค่ะ.....ดิฉันสัญญา”



นั่นคือคำสัญญา.....คำสัญญาจากคนที่ฉันรักที่สุด.......แล้วทำไมกัน......ทำไมเธอถึงได้จากฉันไปล่ะเซ็ตจัง......ทำไมกัน......ฉันยืนมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาวของโรงพยาบาล.....







ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะใคร
โชคชะตาเป็นใจ
หรืออะไรทำให้เธอลาจาก



“เพล้ง!!!” อา.....หลังจากที่ฉันเดินมาดูต้นตอของเสียงฉันก็ต้องร้องด้วยความเสียดาย......ก็พบว่าแก้วใบโปรดของฉันมันดันแตกได้ยังไงก็ไม่รู้......



คืนนั้น..........คืนที่ฉันได้รับโทรศัพท์เกี่ยวกับเรื่องของเธอ.....คนที่ฉันรัก



ในตอนแรกอาซึนะจะเป็นคนรับโทรศัพท์นั่นแทนฉัน......แต่ฉันเป็นคนบอกเธอเองจากในห้องครัว



“เดี๋ยวฉันรับเองจ้ะอาซึนะ อาจจะเป็นเซ็ตจังโทรมา”



อาซึนะมองหน้าของฉัน มันทำให้สีหน้าของฉันเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนๆด้วยความเขิน....อาซึนะที่เห็นฉันทำหน้าเขินๆก็หลุดหัวเราะออกมาไม่ได้.....ฉันได้แต่เขินเข้าไปใหญ่ ก่อนจะไปรับโทรศัพท์ที่ยังดังไม่หยุด.....



พอฉันรับโทรศัพท์ก็ทำให้รู้ว่าคุณตาโทรมานั่นเอง.......แต่ทำไมน้ำเสียงของคุณปู่ถึงสั่นๆแบบนั้นนะ ฉันได้แต่คิดอยู่ในจนกระทั่ง......



“......โคโนกะ......หลานฟังตาให้ดีๆนะ.......เซ็ตซึนะคุงเขา....เขา.....เสียชีวิตแล้ว......”



พอสิ้นประโยค ฉันถึงกับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง.....



มือที่ถือโทรศัพท์อยู่นั้นก็ปล่อยให้โทรศัพท์ร่วงล่นลงมา.....

ตัวฉันที่ยืนอยู่ถึงกับทรุดฮวบลงไปนั่งที่พื้น......


น้ำตาค่อยๆไหลอาบแก้มอย่างช้าๆ.....



แล้วฉันก็ไม่รู้อีกเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ในหัวสมองของฉันมันไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น.......



มันรู้เพียงแค่ว่า........




คนที่รักกันมากมาย
ต้องพรากกันไปไกล
ฉันก็คงจะทนอย่างไรไหว



“เจ้าของหัวใจดวงนี้ได้จากไป....จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ.......”

ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร
เหมือนใจมันจะขาด
ชีวิตมันดูอ้างว้าง
วังเวงไปทุกอย่าง
เหมือนคนที่เดียวดาย
จมอยู่กับความหลัง



“เซ็ตจัง นี่จ้ะ ของขวัญวันเกิด”



เซ็ตจังดูจะงงๆกับสิ่งของที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้วันเกิดตัวเอง....ดูเข้าสิแค่วันเกิดตัวเองยังลืมได้ อิอิ



“ขะ....ขอบคุณนะคะคุณหนู” เรียกคุณหนูอีกล่ะ......ยังงี้ต้องทำโทษกันซะหน่อย ฉันคิดได้ดังนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเซ็ตจัง....



“เมื่อกี้ว่ายังไงนะจ้ะ เซ็ตจัง~~” พอฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเธอเท่านั้นแหล่ะ หน้าเธอแดงเชี่ยว อิอิ ยังงี้ต้องรุก!!



“ว่าไงล่ะจ้ะเซ็ตจัง” ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธออีก คราวนี้เธอถึงกับไม่หลบตาฉันเชี่ยวแหล่ะ น่ารักจริงๆคนอะไรก็ไม่รู้ อิอิ



“ขะ....ขอบคุณนะ โคโนจัง.....” เหมือนเธอจะรู้ชะตากรรมแปลกๆ ถ้าไม่พูดคำนี้ออกมาเธอจะโดนอะไร แต่นะ.....ถึงเธอจะพูดออกมาฉันก็ไม่หยุดหรอก



“จุ๊บ”



ฉันเข้าไปหอมแก้มเธอด้วยใบหน้าแดงๆที่บอกอาการเขินอายของฉัน......แต่ตอนนี้เธอสิ ยืนตัวแข็งไปซะแล้ว......

ความทรงจำในอดีตต่างๆพากันรุมเร้าเข้ามาในหัวสมองของฉัน......ภาพแห่งความสุขของฉันกับเซ็ตจังถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเครื่องเล่น ดีวีดี ที่ใกล้จะพังเต็มที.....


อยากให้รู้ว่าฉันเสียใจ
และปวดร้าวมากเพียงไหน



แต่เธอคงไม่มีทางรู้ได้สินะ.....ว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหนกัน......เซ็ตจัง......น้ำตาของฉันไหลอีกรอบหลังจากที่มันหยุดไหลได้เพียงชั่วครู่.......ทำไมกัน......ทำไมเธอถึงได้จากฉันไปล่ะเซ็ตจัง......ทำไมกัน......ฉันยืนมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาวของโรงพยาบาล.....



“นี่เซ็ตจัง........”......ทำไมกันนะ...เพียงแค่จะพูดชื่อของเธอแค่นี้ ทำไมมันช่างยากเย็นนักนะ.....



“ฉันไม่เคยบอกเซ็ตจังตรงๆเลยใช่ไหม.....ทั้งๆที่วันนั้นเธอเป็นคนบอกเองว่ารักฉัน....แต่ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ........”



“ตื่นมาฟังฉันหน่อยสิเซ็ตจัง.......อึก.....” คำพูดแต่ละคำของฉัน....ทำไมมันช่างพูดออกมาได้ยากขนาดนี้นะ.....



ฉันค่อยๆโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างๆหูของเซ็ตจัง........


ใจของฉันเป็นของเธอ
ไม่ว่านานเท่าไร
และมันจะเป็นของเธอตลอดไป
ใจของฉันมันเป็นของเธอ
คนเดียวทั้งใจ
จะรอเธอรักเธอจนตาย...ใจเอย



“ฉันรักเธอนะ เซ็ตจัง......จะรักเธอตลอดไป....ดวงใจของฉัน.......” พูดจบฉันก็โน้มตัวลงไปประทับริมฝีปากของฉันกับเซ็ตจัง.....ริมฝีปากที่ควรจะ เย็นชืดเหมือนกับร่างกายของเซ็ตจัง......แต่ทำไมกันนะ.....มันถึงได้รู้สึกอบอุ่นขนาดนี้.....

ฉันไม่รู้ว่าเหตุผลใด
ฟ้าข้างบนจงใจ
หรือว่าใครทำให้เราไกลกัน



หลังจากนั้น....วันที่ฉันบอกรักเซ็ตจัง.....ก็ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วสินะ.....ตั้งแต่วัน นั้นเป็นต้นมา.....ฉันได้ขออนุญาตคุณปู่ ให้ย้ายห้องในหอพักมาเป็นห้องของเซ็ตจังแทน ซึ่งก็ไม่มีใครคัดค้าน.....ฉันอยู่ในห้องของเซ็ตจังตลอดเวลาตั้งแต่งานศพของ เซ็ตจังผ่านไป.......วันๆฉันเอาแต่คิดเองเก่าๆของฉันกับเซ็ตจัง.....ตั้งแต่ยังเด็ก.....ตั้งแต่ตอนนั้นเธอก็ปกป้องฉันมาตลอดสินะ.....เซ็ตจัง.......

คนแต่งมันบ้า แต่งไว้ตั้งกะปีที่แล้ว ว่าจะไม่เอาลง แต่......

ในที่สุดก็เอามาลงจนได้ T[]T ที่จริงจะมีเวอร์ชั่นเซ็ตจัง แต่เกิดปัญหาขึ้น เลยยังไม่เอามาลง

เอิ๊กๆ จะว่าไปไม่่ได้อัพบลอคมานานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนมากๆๆๆ

เลยเอาฟิคมาลง ฉลองไหดองบลอคแตก 5555+

ส่วนฟิคเรื่องเก่า........(ยัดใส่ไหต่อ)

ไปล่ะครับ เจอกันฟิคเวอร์ชั่นเซ็ตจัง เอิ๊กๆ

ในที่สุดก็ได้เวลามาอัพบลอคซักที หลังจากที่ดองไปเป็นเวลา2เดือน ช่วงนี้ตารางอย่างเเน่นโดยเฉพาะวันอาทิตย์ แง่มๆๆ แต่2-3วันข้างหน้าว่างๆสุดๆ ^__^ ก็เลยเข้ามาอัพบลอค ก่อนอื่นก็ขออัพฟิคก่อนก็แล้วกันว่าแล้วมันถึงตอนไหนแล้วเอ่ย อ้อถึงตอนที่โคโนกะกับเซ็ตซึนะกำลังจะกลับบ้าน เอิ๊กๆๆๆ อ่ะจริงด้วยๆลืมบอกไปวันที่19มีนาคมข้าน้อยไปงานมังกะมาเนียน่อ ไปร่วมงาน Meeting KoNo_SeTsU CluB2 น่อ เอิ๊กๆๆแล้วจะถ่ายรูปมาฝาก เอิ๊กๆด้วยเฉพาะประธานโคโนเซ็ตซึเสร็จแน่(อย่าคิดมาก)

"เซ็ตจังกลับไปก่อนได้เลยนะจ๊ะ ฉันขอตัวไปกลับไปเอาของที่ห้องก่อน" พูดจบโคโนกะก็เดินไปหอมแก้มเซ็ตซึนะก่อนจะเดินจากไปโดยทิ้งให้เซ็ตซึนะที่ยืนตะลึงอยู่อย่างนั้นเอาไว้

เมื่อเซ็ตซึนะได้สติก็เดินกลับห้องของเธอไปด้วยท่าทีที่เหม่อลอย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ก๊อกๆ!!~~~

"เซ็ตจังจ๊ะเปิดประตูให้หน่อยสิ"โคโนกะร้องบอกแต่ก็ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับเธอมาเลย เธอจึงลองเรียกดูอีกครั้งซึ่งผลของมันก็เหมือนเดิมคือไม่มีเสียงอะไรตอบรับจากเซ็ตจังของเธอเลยเเม้แต่น้อย....โคโนกะนึกขึ้นได้ว่าเซ็ตจังเคยให้กุญแจห้องกับเธอเอาไว้นี่นาคิดได้ดังนั้นโคโนกะก็รีบล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงของเธอทันทีแล้วจึงใช้กุญแจไขเข้าห้องของเซ็ตจังไป

"อ๊ะ เซ็ตจังอ่ะฉันเรียกไม่...ได้...ฮิฮิฮิ อะไรกันหลับหรอกเหรอเนี่ย น่าตาตอนหลับก็น่ารักดีเเหะ^ ^ " โคโนกะที่เห็นเซ็ตซึนะหลับอยู่บนโซฟาก็เดินไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้เซ็ตซึนะก่อนจะจัดแจงเดินเข้าครัวไป......

เอ่อตอนเดิมถึงไหนหว่า....ออ ถึงตอนที่โคโนกะล้มลงไปแล้วก็จูบเซ็ตซึนะสินะ

"คะ....อื่อ.....อืม"เซ็ตซึนะครางออกมาจากลำคอเธอหลับตาแน่นแต่แล้วเธอก็ต้องผงะเมื่อโคโนกะได้ยื่นบางสิ่งบางอย่างเข้าไปในริมผีปากของเธอ........

"เซ็ตจังที่หลังต้องห่วงตัวเองก่อนรู้มั้ย ถ้าเซ็ตจังเป็นอะไรไปแล้วฉันจะทำยังไงล่ะ" โคโนกะพูดเสร็จก็เข้าไปกอดเซ็ตซึนะเเน่น ทางเซ็ตซึนะที่ได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปอีกแต่พอได้ยินเสียงของโคโนกะร้องไห้ออกมาเธอก็เข้าสอมกอดโคโนกะเช่นกัน

"คุณหนูค่ะ.....เรื่องของดิฉันน่ะช่างมันเถอะค่ะ เพราะยังไงความปลอดภัยของคุณหนูก็ต้องมาก่อน" เซ็ตซึนะพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆ

คุณหนูค่ะ.....เรื่องของดิฉันน่ะช่างมันเถอะค่ะ เพราะยังไงความปลอดภัยของคุณหนูก็ต้องมาก่อน" เซ็ตซึนะพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆแต่โคโนกะไม่เห็นเพราะกอดเซ็ตซึนะอยู่

"ไปกินข้าวกันดีกว่านะเซ็ตจัง" โคโนกะพูดพร้อมๆกับลุกขึ้นมายืนแล้วจึงส่งมือให้เซ็ตซึนะจับ ทางเซ็ตซึนะก็ยื่นมือไปจับมือของโคโนกะแล้วจึงลุกขึ้นมา ทั้งสองยิ้มให้กันที่หนึ่งแล้วจึงเดินไปโรงอาหาร

หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จแล้วก็ไปที่ใต้ต้นไม้ต้นประจำของทั้ง2แต่ก็พบว่ามีคนไปอยู่ก่อนแล้ว คนที่ว่านั่นก็คือ

"อ่ะ คุณคาเอเดะกับมานะจังนี่นา นึกว่าใคร" โคโนกะพูดออกมาแล้วจึงวิ่งเข้าไปแต่ไม่วายต้องหกล้มเพราะความซุ่มซาม

"คุณหนูเป็นไงมั่งค่ะ" เซ็ตซึนะพูดเสร็จก็ก้มลงดูโคโนกะ

"/ได้โอกาศล่ะ/" โคโนกะคิดอยู่ในใจแล้วจึง

จุ๊บ!! โคโนกะเข้าไปหอมแก้มของเซ็ตซึนะ ทำให้เซ็ตซึนะถึงกับหน้าเเดงก่ำ

"คะ.....คุณหนู" เซ็ตซึนะถอยหลังออกมามือก็จับแก้มของตัวเองตรงที่โดนโคโนกะหอมเอาไว้

"โทษฐานที่เรียกฉันว่าคุณหนูไงล่ะ" โคโนกะพูดออกมาแล้วจึงลุกขึ้นมาปัดกระโปรงของตัวเองเอาไว้ ทางคาเอเดะที่นอนหนุนตักของมานะก็หันมามองหน้ามานะพร้อมกับเอานิ้วไปชี้ที่เเก้มของตัวเอง

"ทำไมอยากได้มั่งเหรอ" มานะถามคาเอเดะทางคาเอเดะก็พยักหน้าให้

"เอาไว้.......ไม่ได้เหรอ" มานะก้มหน้าลงไปกระซิบหูที่หูของคาเอเดะ ทำให้คาเอเดะยิ้มออกมาทันที

"ตามใจท่านก็แล้วกันนะเจ้าค่ะ" คาเอเดะพูดออกมาแล้วจึงหัวเราะเเหะๆตามสไตลล์ของเธอ

"แน่ะ กระซิบกระซาบอะไรกันจ๊ะทั้ง2คน" โคโนกะพูดออกมาแล้วจึงนั่งลงใต้ต้นไม่ใกล้ๆกับที่พวกมานะนั่งแต่ไม่ถึงกับใกล้มาก

"ก็ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะเพียงแต่ท่านมานะบอกกับข้าพเจ้าว่า..." คาเอเดะพูดไม่ทันจบก็โดนมานะปิดปากเอาไว้ก่อน

"ไม่มีอะไรหรอกโคโนกะ ว่าแต่ทำไมวันนี้มาช้ากันจัง" มานะเปลี่ยนเรื่องถามโคโนกะมั่ง

"เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยน่ะค่ะ พอดีคุณ......" เซ็ตซึนะที่นั่งอยู่ด้านข้างโคโนกะกำลังจะพูดว่าคุณหนูออกมาก็โดนโคโนกะจ้องเข้าให้

"เอ่อคือว่าโค....โนกะ สะดุดล้มตรงบันได้น่ะค่ะก็เลยมาช้า////"เซ็ตซึนะพูดออกมาหน้าของเธอก็เเดงไปด้วย มานะที่เห็นว่าเซ็ตซึนะหน้าแดงก็พอจะเดาออกว่าเซ็ตซึนะหน้าเเดงเพราะอะไร

ทั้ง4คนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้นั้นจนหมดเวลาพักแล้วจึงพากันกลับห้องเรียนชัวโมงเรียนในคาบบ่ายเป็นการเรียนพละแต่ที่นี้อ.ประจำวิชาไม่อยู่จึงฝากให้ อ. ที่ปรึกษาชมรมเคนโดมาสอนในชั่วโมง

"เเงๆๆ!!!เซ็ตจังท่านี้ตรงทำยังไงเหรอ"โคโนกะอ้อนถามเซ็ตซึนะ เซ็ตซึนะที่เห็นโคโนกะทำท่าอ้อนตนเหมือนเด็กก็ยิ้มออกมาแล้วจึงสอนโคโนกะ

จนหมดคาบเรียนในขณะที่ทั้งสองกำลังเก็บของเพื่อที่จะกลับหอพักนั้นโคโนกะก็พูดกับอาซึนะขึ้นมา

"อาซึนะวันนี้ฉันไปค้างที่ห้องของเซ็ตจังนะ" โคโนกะยิ้มบอกอาซึนะ ทางเซ็ตซึนะที่ได้ยินก็ถึงกลับหน้าแดงขึ้นมาในใจก็ขอให้อาซึนะอนุญาติเถอะ(เป็นงั้นไป)

"ก็ได้นี่นาเพราะไงวันนี้ฉันกับตาเปี๊ยกก็ไม่กลับหออยู่แล้วต้องไปฝึกที่บ้านพักของเอวาจังน่ะก็เลยว่าจะค้างที่นั่นซะเลย........คุณเซ็ตซึนะฝากยัยบ๋องโคโนกะด้วยนะค่ะ" อาซึนะพูดออกมาเสร็จเธอก็เดินออกจากห้องไป ตอนนี้ทั้งห้องเหลือโคโนกะกับเซ็ตซึนะเท่านั้น

"ไปเซ็ตจังกลับหอกัน" โคโนกะพูดเสร็จเธอก็ควงเเขนของเซ็ตซึนะเดินออกจากห้องไป