“นี่เซ็ตจัง........”




“คะ?”



“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยใช่ไหม?”



“ค่ะ.....ตราบเท่าที่คุณหนูต้องการ ดิฉันจะอยู่ข้างๆคุณหนูตลอดไป”



“สัญญานะ.....สัญญาสิเซ็ตจัง”



“.....ค่ะ.....ดิฉันสัญญา”



นั่นคือคำสัญญา.....คำสัญญาจากคนที่ฉันรักที่สุด.......แล้วทำไมกัน......ทำไมเธอถึงได้จากฉันไปล่ะเซ็ตจัง......ทำไมกัน......ฉันยืนมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาวของโรงพยาบาล.....







ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะใคร
โชคชะตาเป็นใจ
หรืออะไรทำให้เธอลาจาก




“เพล้ง!!!” อา.....หลังจากที่ฉันเดินมาดูต้นตอของเสียงฉันก็ต้องร้องด้วยความเสียดาย......ก็พบว่าแก้วใบโปรดของฉันมันดันแตกได้ยังไงก็ไม่รู้......



คืนนั้น..........คืนที่ฉันได้รับโทรศัพท์เกี่ยวกับเรื่องของเธอ.....คนที่ฉันรัก



ในตอนแรกอาซึนะจะเป็นคนรับโทรศัพท์นั่นแทนฉัน......แต่ฉันเป็นคนบอกเธอเองจากในห้องครัว



“เดี๋ยวฉันรับเองจ้ะอาซึนะ อาจจะเป็นเซ็ตจังโทรมา”



อาซึนะมองหน้าของฉัน มันทำให้สีหน้าของฉันเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนๆด้วยความเขิน....อาซึนะที่เห็นฉันทำหน้าเขินๆก็หลุดหัวเราะออกมาไม่ได้.....ฉันได้แต่เขินเข้าไปใหญ่ ก่อนจะไปรับโทรศัพท์ที่ยังดังไม่หยุด.....



พอฉันรับโทรศัพท์ก็ทำให้รู้ว่าคุณตาโทรมานั่นเอง.......แต่ทำไมน้ำเสียงของคุณปู่ถึงสั่นๆแบบนั้นนะ ฉันได้แต่คิดอยู่ในจนกระทั่ง......



“......โคโนกะ......หลานฟังตาให้ดีๆนะ.......เซ็ตซึนะคุงเขา....เขา.....เสียชีวิตแล้ว......”



พอสิ้นประโยค ฉันถึงกับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง.....



มือที่ถือโทรศัพท์อยู่นั้นก็ปล่อยให้โทรศัพท์ร่วงล่นลงมา.....

ตัวฉันที่ยืนอยู่ถึงกับทรุดฮวบลงไปนั่งที่พื้น......


น้ำตาค่อยๆไหลอาบแก้มอย่างช้าๆ.....



แล้วฉันก็ไม่รู้อีกเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ในหัวสมองของฉันมันไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น.......



มันรู้เพียงแค่ว่า........




คนที่รักกันมากมาย
ต้องพรากกันไปไกล
ฉันก็คงจะทนอย่างไรไหว




“เจ้าของหัวใจดวงนี้ได้จากไป....จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ.......”

ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร
เหมือนใจมันจะขาด
ชีวิตมันดูอ้างว้าง
วังเวงไปทุกอย่าง
เหมือนคนที่เดียวดาย
จมอยู่กับความหลัง




“เซ็ตจัง นี่จ้ะ ของขวัญวันเกิด”



เซ็ตจังดูจะงงๆกับสิ่งของที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้วันเกิดตัวเอง....ดูเข้าสิแค่วันเกิดตัวเองยังลืมได้ อิอิ



“ขะ....ขอบคุณนะคะคุณหนู” เรียกคุณหนูอีกล่ะ......ยังงี้ต้องทำโทษกันซะหน่อย ฉันคิดได้ดังนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเซ็ตจัง....



“เมื่อกี้ว่ายังไงนะจ้ะ เซ็ตจัง~~” พอฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเธอเท่านั้นแหล่ะ หน้าเธอแดงเชี่ยว อิอิ ยังงี้ต้องรุก!!



“ว่าไงล่ะจ้ะเซ็ตจัง” ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธออีก คราวนี้เธอถึงกับไม่หลบตาฉันเชี่ยวแหล่ะ น่ารักจริงๆคนอะไรก็ไม่รู้ อิอิ



“ขะ....ขอบคุณนะ โคโนจัง.....” เหมือนเธอจะรู้ชะตากรรมแปลกๆ ถ้าไม่พูดคำนี้ออกมาเธอจะโดนอะไร แต่นะ.....ถึงเธอจะพูดออกมาฉันก็ไม่หยุดหรอก



“จุ๊บ”



ฉันเข้าไปหอมแก้มเธอด้วยใบหน้าแดงๆที่บอกอาการเขินอายของฉัน......แต่ตอนนี้เธอสิ ยืนตัวแข็งไปซะแล้ว......

ความทรงจำในอดีตต่างๆพากันรุมเร้าเข้ามาในหัวสมองของฉัน......ภาพแห่งความสุขของฉันกับเซ็ตจังถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเครื่องเล่น ดีวีดี ที่ใกล้จะพังเต็มที.....


อยากให้รู้ว่าฉันเสียใจ
และปวดร้าวมากเพียงไหน




แต่เธอคงไม่มีทางรู้ได้สินะ.....ว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหนกัน......เซ็ตจัง......น้ำตาของฉันไหลอีกรอบหลังจากที่มันหยุดไหลได้เพียงชั่วครู่.......ทำไมกัน......ทำไมเธอถึงได้จากฉันไปล่ะเซ็ตจัง......ทำไมกัน......ฉันยืนมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาวของโรงพยาบาล.....



“นี่เซ็ตจัง........”......ทำไมกันนะ...เพียงแค่จะพูดชื่อของเธอแค่นี้ ทำไมมันช่างยากเย็นนักนะ.....



“ฉันไม่เคยบอกเซ็ตจังตรงๆเลยใช่ไหม.....ทั้งๆที่วันนั้นเธอเป็นคนบอกเองว่ารักฉัน....แต่ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ........”



“ตื่นมาฟังฉันหน่อยสิเซ็ตจัง.......อึก.....” คำพูดแต่ละคำของฉัน....ทำไมมันช่างพูดออกมาได้ยากขนาดนี้นะ.....



ฉันค่อยๆโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างๆหูของเซ็ตจัง........


ใจของฉันเป็นของเธอ
ไม่ว่านานเท่าไร
และมันจะเป็นของเธอตลอดไป
ใจของฉันมันเป็นของเธอ
คนเดียวทั้งใจ
จะรอเธอรักเธอจนตาย...ใจเอย




“ฉันรักเธอนะ เซ็ตจัง......จะรักเธอตลอดไป....ดวงใจของฉัน.......” พูดจบฉันก็โน้มตัวลงไปประทับริมฝีปากของฉันกับเซ็ตจัง.....ริมฝีปากที่ควรจะ เย็นชืดเหมือนกับร่างกายของเซ็ตจัง......แต่ทำไมกันนะ.....มันถึงได้รู้สึกอบอุ่นขนาดนี้.....

ฉันไม่รู้ว่าเหตุผลใด
ฟ้าข้างบนจงใจ
หรือว่าใครทำให้เราไกลกัน




หลังจากนั้น....วันที่ฉันบอกรักเซ็ตจัง.....ก็ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วสินะ.....ตั้งแต่วัน นั้นเป็นต้นมา.....ฉันได้ขออนุญาตคุณปู่ ให้ย้ายห้องในหอพักมาเป็นห้องของเซ็ตจังแทน ซึ่งก็ไม่มีใครคัดค้าน.....ฉันอยู่ในห้องของเซ็ตจังตลอดเวลาตั้งแต่งานศพของ เซ็ตจังผ่านไป.......วันๆฉันเอาแต่คิดเองเก่าๆของฉันกับเซ็ตจัง.....ตั้งแต่ยังเด็ก.....ตั้งแต่ตอนนั้นเธอก็ปกป้องฉันมาตลอดสินะ.....เซ็ตจัง.......

 

คนแต่งมันบ้า แต่งไว้ตั้งกะปีที่แล้ว ว่าจะไม่เอาลง แต่......

ในที่สุดก็เอามาลงจนได้ T[]T ที่จริงจะมีเวอร์ชั่นเซ็ตจัง แต่เกิดปัญหาขึ้น เลยยังไม่เอามาลง

เอิ๊กๆ จะว่าไปไม่่ได้อัพบลอคมานานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนมากๆๆๆ

เลยเอาฟิคมาลง ฉลองไหดองบลอคแตก 5555+

ส่วนฟิคเรื่องเก่า........(ยัดใส่ไหต่อ)

ไปล่ะครับ เจอกันฟิคเวอร์ชั่นเซ็ตจัง เอิ๊กๆ

 

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet