Morning Musume

เอ่อตอนเดิมถึงไหนหว่า....ออ ถึงตอนที่โคโนกะล้มลงไปแล้วก็จูบเซ็ตซึนะสินะ

"คะ....อื่อ.....อืม"เซ็ตซึนะครางออกมาจากลำคอเธอหลับตาแน่นแต่แล้วเธอก็ต้องผงะเมื่อโคโนกะได้ยื่นบางสิ่งบางอย่างเข้าไปในริมผีปากของเธอ........

"เซ็ตจังที่หลังต้องห่วงตัวเองก่อนรู้มั้ย ถ้าเซ็ตจังเป็นอะไรไปแล้วฉันจะทำยังไงล่ะ" โคโนกะพูดเสร็จก็เข้าไปกอดเซ็ตซึนะเเน่น ทางเซ็ตซึนะที่ได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปอีกแต่พอได้ยินเสียงของโคโนกะร้องไห้ออกมาเธอก็เข้าสอมกอดโคโนกะเช่นกัน

"คุณหนูค่ะ.....เรื่องของดิฉันน่ะช่างมันเถอะค่ะ เพราะยังไงความปลอดภัยของคุณหนูก็ต้องมาก่อน" เซ็ตซึนะพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆ

คุณหนูค่ะ.....เรื่องของดิฉันน่ะช่างมันเถอะค่ะ เพราะยังไงความปลอดภัยของคุณหนูก็ต้องมาก่อน" เซ็ตซึนะพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆแต่โคโนกะไม่เห็นเพราะกอดเซ็ตซึนะอยู่

"ไปกินข้าวกันดีกว่านะเซ็ตจัง" โคโนกะพูดพร้อมๆกับลุกขึ้นมายืนแล้วจึงส่งมือให้เซ็ตซึนะจับ ทางเซ็ตซึนะก็ยื่นมือไปจับมือของโคโนกะแล้วจึงลุกขึ้นมา ทั้งสองยิ้มให้กันที่หนึ่งแล้วจึงเดินไปโรงอาหาร

หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จแล้วก็ไปที่ใต้ต้นไม้ต้นประจำของทั้ง2แต่ก็พบว่ามีคนไปอยู่ก่อนแล้ว คนที่ว่านั่นก็คือ

"อ่ะ คุณคาเอเดะกับมานะจังนี่นา นึกว่าใคร" โคโนกะพูดออกมาแล้วจึงวิ่งเข้าไปแต่ไม่วายต้องหกล้มเพราะความซุ่มซาม

"คุณหนูเป็นไงมั่งค่ะ" เซ็ตซึนะพูดเสร็จก็ก้มลงดูโคโนกะ

"/ได้โอกาศล่ะ/" โคโนกะคิดอยู่ในใจแล้วจึง

จุ๊บ!! โคโนกะเข้าไปหอมแก้มของเซ็ตซึนะ ทำให้เซ็ตซึนะถึงกับหน้าเเดงก่ำ

"คะ.....คุณหนู" เซ็ตซึนะถอยหลังออกมามือก็จับแก้มของตัวเองตรงที่โดนโคโนกะหอมเอาไว้

"โทษฐานที่เรียกฉันว่าคุณหนูไงล่ะ" โคโนกะพูดออกมาแล้วจึงลุกขึ้นมาปัดกระโปรงของตัวเองเอาไว้ ทางคาเอเดะที่นอนหนุนตักของมานะก็หันมามองหน้ามานะพร้อมกับเอานิ้วไปชี้ที่เเก้มของตัวเอง

"ทำไมอยากได้มั่งเหรอ" มานะถามคาเอเดะทางคาเอเดะก็พยักหน้าให้

"เอาไว้.......ไม่ได้เหรอ" มานะก้มหน้าลงไปกระซิบหูที่หูของคาเอเดะ ทำให้คาเอเดะยิ้มออกมาทันที

"ตามใจท่านก็แล้วกันนะเจ้าค่ะ" คาเอเดะพูดออกมาแล้วจึงหัวเราะเเหะๆตามสไตลล์ของเธอ

"แน่ะ กระซิบกระซาบอะไรกันจ๊ะทั้ง2คน" โคโนกะพูดออกมาแล้วจึงนั่งลงใต้ต้นไม่ใกล้ๆกับที่พวกมานะนั่งแต่ไม่ถึงกับใกล้มาก

"ก็ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะเพียงแต่ท่านมานะบอกกับข้าพเจ้าว่า..." คาเอเดะพูดไม่ทันจบก็โดนมานะปิดปากเอาไว้ก่อน

"ไม่มีอะไรหรอกโคโนกะ ว่าแต่ทำไมวันนี้มาช้ากันจัง" มานะเปลี่ยนเรื่องถามโคโนกะมั่ง

"เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยน่ะค่ะ พอดีคุณ......" เซ็ตซึนะที่นั่งอยู่ด้านข้างโคโนกะกำลังจะพูดว่าคุณหนูออกมาก็โดนโคโนกะจ้องเข้าให้

"เอ่อคือว่าโค....โนกะ สะดุดล้มตรงบันได้น่ะค่ะก็เลยมาช้า////"เซ็ตซึนะพูดออกมาหน้าของเธอก็เเดงไปด้วย มานะที่เห็นว่าเซ็ตซึนะหน้าแดงก็พอจะเดาออกว่าเซ็ตซึนะหน้าเเดงเพราะอะไร

ทั้ง4คนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้นั้นจนหมดเวลาพักแล้วจึงพากันกลับห้องเรียนชัวโมงเรียนในคาบบ่ายเป็นการเรียนพละแต่ที่นี้อ.ประจำวิชาไม่อยู่จึงฝากให้ อ. ที่ปรึกษาชมรมเคนโดมาสอนในชั่วโมง

"เเงๆๆ!!!เซ็ตจังท่านี้ตรงทำยังไงเหรอ"โคโนกะอ้อนถามเซ็ตซึนะ เซ็ตซึนะที่เห็นโคโนกะทำท่าอ้อนตนเหมือนเด็กก็ยิ้มออกมาแล้วจึงสอนโคโนกะ

จนหมดคาบเรียนในขณะที่ทั้งสองกำลังเก็บของเพื่อที่จะกลับหอพักนั้นโคโนกะก็พูดกับอาซึนะขึ้นมา

"อาซึนะวันนี้ฉันไปค้างที่ห้องของเซ็ตจังนะ" โคโนกะยิ้มบอกอาซึนะ ทางเซ็ตซึนะที่ได้ยินก็ถึงกลับหน้าแดงขึ้นมาในใจก็ขอให้อาซึนะอนุญาติเถอะ(เป็นงั้นไป)

"ก็ได้นี่นาเพราะไงวันนี้ฉันกับตาเปี๊ยกก็ไม่กลับหออยู่แล้วต้องไปฝึกที่บ้านพักของเอวาจังน่ะก็เลยว่าจะค้างที่นั่นซะเลย........คุณเซ็ตซึนะฝากยัยบ๋องโคโนกะด้วยนะค่ะ" อาซึนะพูดออกมาเสร็จเธอก็เดินออกจากห้องไป ตอนนี้ทั้งห้องเหลือโคโนกะกับเซ็ตซึนะเท่านั้น

"ไปเซ็ตจังกลับหอกัน" โคโนกะพูดเสร็จเธอก็ควงเเขนของเซ็ตซึนะเดินออกจากห้องไป